Bialska Wenecja

W XIX wieku w miejscu dzisiejszej ulicy Stojałowskiego na odcinku od placu Opatrzności Bożej do mostu na rzece Białej łączącego Białą z Bielskiem płynął potok Niwka, prawy dopływ Białej. Na brzegach po obu stronach koryta potoku wznosiły się się murowane, parterowe budynki i pochodzące z XVIII wieku drewniane chałupy oraz bulwary tworzące ulicę Nad Niwką z wąskimi chodnikami i balustradami chroniącymi przed nieprzewidzianą kąpielą. Nad potokiem zawieszone były małe mostki. Był to bardzo malowniczy rejon miasta Białej, niektórzy nazywali go „bialską Wenecją”. W roku 1913 roku w związku z budową koło bialskiego ratusza kina „Wanda” przykryto około trzydziestometrowy odcinek potoku od obecnej ulicy Ratuszowej do granicy z Bielskiem na rzece Białej. Inwestycja miała na celu ułatwienie dojazdu do kina. Pozostały odcinek odkrytej Niwki od ulicy Ratuszowej do placu Opatrzności Bożej skanalizowano i przykryto betonem tworząc drogę w latach sześćdziesiątych XX wieku. W 1974 roku dokonano generalnych zmian w architekturze tego rejonu obu miast, wyburzono kamienice zamykającą plac Smolki od wschodu, zbudowano most drogowy przez rzekę Białą łączący Bielsko i Białą i stworzono obecną ulicę Stojałowskiego.

Bialska Wenecja – ul. Nad Niwką, ul. Stojałowskiego