Bialskie getto

Społeczność żydowska w XIX i na początku XX wieku odgrywała ogromną rolę w życiu gospodarczym i społecznym miast Bielska i Białej. W latach trzydziestych XX wieku ludność żydowska stanowiła około 20 procent mieszkańców Bielska i 13 procent w Białej. W Bielsku dzielnica żydowska znajdowała się pomiędzy dzisiejszymi ulicami Barlickiego i Cechową, a w Białej był to rejon pomiędzy synagogą wzniesioną u zbiegu dzisiejszych ulic Krakowskiej i Kazimierza Wielkiego a cmentarzem żydowskim, który znajdował się w rejonie ulicy Wyzwolenia, w miejscu gdzie po II wojnie światowej wybudowano Zakłady Sprzętu Sportowego POLSPORT. Wybuch II wojny światowej położył kres rozwojowi lokalnej społeczności żydowskiej. W 1940 roku pozostałych w obu miastach Żydów wysiedlono do dzielnicy żydowskiej Białej, gdzie okupant latem 1941 roku utworzył getto. Getto było otwarte, jego mieszkańcy nie byli pilnowani, ale na społeczność żydowską nałożono obowiązek noszenia gwiazdy Dawida. W wyniku chorób, głodu i niewolniczej pracy wielu mieszkańców getta zmarło. W czerwcu 1942 roku okupant zlikwidował getto, a Żydów deportował do obozu Auschwitz-Birkenau oraz zamkniętych gett w Sosnowcu i Myszkowie.

Getto żydowskie w Białej w latach 1941-1942 obszar pomiędzy synagogą a cmentarzem żydowskim w Białej