Jak parafianie kościół od proboszcza odkupili

Pierwszy drewniany kościółek w Mikuszowicach był wzniesiony około XIII wieku i według przekazów ustnych został zabrany przez wody rzeki Białej, podczas powodzi. W 1455 roku mistrz ciesielski nieznanego pochodzenia, niejaki Mączka przyjął zlecenie wystawienia nowego kościoła w osadzie. Zlecenie budowy wydał Maciek Komita, który według przekazów mógł być rycerzem, właścicielem wsi lub byłym rozbójnikiem. Wzniesiony kościół był drewniany, kwadratowy, bez dzwonnicy. Jego patronką została św. Barbara, czczona jako patronka dobrej śmierci. Kiedy po 1520 roku luteranizm został uznany za oficjalne wyznanie księstwa oświęcimskiego, do którego należały Mikuszowice, kościół przekształcono w zbór protestancki. W ręce katolików powrócił w 1617 roku. Siedemdziesiąt lat później, w wyniku zaprószenia ognia za ołtarzem podczas chrztu kościół uległ całkowitemu spaleniu. Inne źródła podają, że przyczyną pożaru było uderzenie pioruna. W 1690 roku za kwotę 430 florenów mistrz ciesielski Piotr Piotrowski na zlecenie proboszcza łodygowickiego, któremu podlegały Mikuszowice wybudował z drewna modrzewiowego nowy, obecny kościół. Wokół kościoła zwyczajem średniowiecznym znajdował się cmentarz, który w 1748 roku otoczony został ogrodzeniem z belek. Poświęcenie kościoła odbyło się w 1692 roku. W 1796 roku w wyniku konfliktu o dziesięcinę mieszkańców wsi z proboszczem łodygowickim, władze kościelne nakazały zamknąć kościół i wystawić go na licytację. Decyzja ta nie spodobała się mieszkańcom, którzy zebrali 50 złotych reńskich i wykupili kościół. Kościół stał się ich własnością i przeszedł do parafii wilkowickiej. W XVIII i XIX wieku kościół był wielokrotnie remontowany i przebudowywany. Przez wiele lat starano się w Mikuszowicach Krakowskich o utworzenie odrębnej parafii, jednak dopiero w 1965 roku dekretem metropolity krakowskiego Karola Wojtyły została ona erygowana.

Kościół św. Barbary – ul. Cyprysowa 25