Uczeń to miał ciężkie życie …

Przepisy dyscyplinarne obowiązujące w Państwowej Szkole Przemysłowej od roku szkolnego 1900/1901

  1. Każdy uczeń tej szkoły od momentu wstępu do niej ma się bezwarunkowo podporządkować zarządzeniom dyrekcji.
  2. Zobowiązuje się uczniów do wykazywania się wytrwałą pilnością, przyzwoitym zachowaniem i należytym sprawowaniem, tak w stosunku do ich przełożonych, jak i pomiędzy sobą.
  3. Uczniowie mają w każdym przypadku okazywać dyrektorowi i wszystkim nauczycielom należny szacunek i podporządkować się ich zarządzeniom.
  4. Po wejściu do szkoły każdy uczeń ma się udać do odpowiedniej klasy i przygotować się do lekcji. Nieusprawiedliwione jest jej opuszczenie. Stanie lub hałasowanie na korytarzach i przejściach jest surowe zabronione.
  5. Polecane przez nauczycieli zadania mają być pilnie i dokładnie wykonane i w nakazanym czasie oddane.
  6. Obecność uczniów na lekcjach i ćwiczeniach ma być punktualna i wszelka nieusprawiedliwiona nieobecność jest niedopuszczalna.
  7. Przyczyna nieobecności musi być wystarczająca i na czas przekazana. Gdy po 6-dniowej nieobecności nie jest do wychowawcy dostarczona wiadomość z właściwą podstawą nieobecności, to uważa się, iż uczeń wystąpił ze szkoły.
  8. Nieusprawiedliwione nieobecności, niedbała pilność i niewłaściwe obyczaje są odnotowane na świadectwie szkolnym.
  9. Każdą zmianę miejsca pobytu i mieszkania ucznia należy zaraz zgłosić w dyrekcji szkoły.
  10. Uczniowie mają szanować mienie szkoły, a powstałe szkody wyrównać. Uczeń, który dopuścił się uszkodzenia pomocy naukowych lub wyposażenia szkoły, a nie został wykryty i należy przypuszczać, iż wszystkim lub większości uczniów sprawca powinien być znany, to szkoda musi zostać pokryta przez uczniów całej klasy. Drapanie drzwi, ścian, stołów i pomocy naukowych jest zabronione.
  11. Uczniowie mogą należeć do stowarzyszeń utworzonych przez osoby, które nie są uczniami szkoły, jako członkowie lub słuchacze.
  12. Uczniom nie wolno tworzyć żadnych związków między sobą, nosić odznak związkowych oraz innych.
  13. Spotkania i zebrania uczniów o celach kształcących, literackich i towarzyskich mogą się odbywać jedynie za zezwoleniem i nadzorem właściwych nauczycieli.
  14. Nauczyciele są uprawnieni do usunięcia ze szkoły uczniów, którzy się tym przepisom przeciwstawiają, po jednorazowym bezowocnym upomnieniu.
  15. Palenie w budynku szkolnym jest wszystkim uczniom uczęszczającym do szkoły bezwarunkowo wzbronione. Palenie na ulicach i placach jest dozwolone jedynie tym uczniom, którzy osiągnęli prawną pełnoletniość.
  16. Uczęszczanie do teatru, kawiarni, restauracji i publicznych miejsc rozrywki jest dozwolone jedynie za zgodą dyrekcji lub uprawnionego nauczyciela. Odwiedzanie lekkich sztuk teatralnych i mających złą opinię restauracji jest zabronione.
  17. Przy postępowaniu dyscyplinarnym stosowane są następujące kary:
    1. zwykła nagana nauczyciela,
    2. zaostrzona nagana dyrektora w obecności nauczyciela,
    3. zakaz korzystania ze stypendium, groźba wydalenia, zastosowanie kary karceru,
    4. wydalenie ze szkoły.

Neorenesansowy budynek Szkoły Realnej i Przemysłowej budowany etapami w latach 1873-1883, według projektu bialskiego architekta Emanuela Rosta seniora. Koszt jego budowy wyniósł 300000 florenów i było to, największe ówczesne przedsięwzięcie budowlane miasta Bielska. Budowla została wzniesiona w kształcie litery E, jak podaje legenda na cześć cesarzowej Elizabeth, żony cesarza Franciszka Józefa I. Początkowo w gmachu mieściła się Państwowa Wyższa Szkoła Realna, która przygotowywała młodzież do studiów technicznych oraz pracy w handlu i rzemiośle. To tutaj w 1875 roku miał miejsce pierwszy w Bielsku egzamin maturalny. W roku 1874 do gmachu przeprowadziło się Państwowe Gimnazjum Humanistyczne, a w suterynie rozpoczęła działalność Państwowa Szkoła Przemysłowa, która miała pomóc młodym ludziom zdobyć wiedzę teoretyczną w zawodzie budowlanym oraz maszynowym. Całość nazywano Szkołami Średnimi. W 1918 roku w budynku otworzono jedyną w Polsce niemiecką szkołę średnią, z niemieckim językiem wykładowym. Szkoła przeznaczona była dla młodzieży pochodzącej z zamożnych mieszczańskich rodzin niemieckich i żydowskich. W latach 1921 – 1927 z pomieszczeń szkoły korzystało również gimnazjum polskie. Podczas II wojny światowej okupant utworzył w budynku niemiecką Szkołę Inżynierską. Po wyzwoleniu miasta, z racji bliskości frontu, budynek został zajęty przez wojsko, na cele szpitala frontowego. Po wojnie w budynku utworzono Technikum Mechaniczno-Elektryczne. Obecnie w gmachu mieści się Zespół Szkół Elektronicznych, Elektrycznych i Mechanicznych.

Zespół Szkół Elektronicznych, Elektrycznych i Mechanicznych – ul. Słowackiego 24